Adana’da Büyük Saat Ayakkabıcılar Çarşısında saya işçilerinin bir haftadır kötü çalışma koşulları ve ücretlerin düşük olmasına karşı başlattığı iş bırakma eylemi devam ediyor.

Adana’nın merkezinde tarihi ve turistik bir yer olan Ayakkabıcılar Çarşısında çoğunluğu genç olan işçiler, artık yüz yıl öncesinin koşullarında çalışmak istemiyor. Adana’nın en büyük çarşısı olan tarihi çarşının büyük bölümünü kunduracılar oluşturuyor. Kunduranın yapım aşamalarından birini oluşturan sayacılık işinde çalışan işçiler, bu kundura atölyelerine kendi makineleriyle parça başı iş yapıyorlar. 10 senedir aynı paraya saya dikiyor olmaktan yakınan sayacılar yüzde 30 zam yapılana kadar atölyelere dönmemekte kararlı. Burada 16-17 yaşındaki genç işçiler en çok  3-4 yıldır bu mesleğin içinde. Kimisi okuluna devam edebilmek için bu işe başlamış, kimisi maddi sıkıntılardan dolayı okulu bırakmak zorunda kalmış.

SADAKA DEĞİL HAKKIMIZI İSTİYORUZ

10 senedir sayacılık yapan 19 yaşındaki İzzettin Buşai, “Bizim meslek kadar pis bir meslek yok. İlaç kokusu, tiner kokusu… Burada insanlar kanserden ölüyor” diyor. Dersleri iyi olmasına rağmen okulu bırakmak zorunda kaldığını ifade eden Buşai için abisi askere gidince çalışmak zorunlu hale gelmiş. Abisi şu an pazarcılık yapan Buşai, babasının da bir böbreğinin alındığını söylüyor. Abisinin de babasıyla kalmak zorunda olduğunu aktaran Buşai, “Zam istiyoruz. 1 lira zam yapılınca cebime 200 lira daha girecek. İsterim bir evim olsun. Hiç olmazsa 200 lirayla ev kirası öderim” diye konuştu. Çarşıda iş kazalarının yaşandığını dile getiren Buşai, “Burada sağlık ocağı yok. Devlet Hastanesi yakın. Oraya da geçen gün gittim. Yeşil kartlı olduğum için çok bekledim” dedi. Patronlar gelip konuşmazsa direnişe devam edeceklerini belirten Buşai, “Biz sadaka değil hakkımızı istiyoruz” dedi.

10 YILDIR SAYA İŞÇİSİ

22 yaşındaki Süleyman Laçin de okulu bırakıp çalışmak zorunda kalan gençlerden. Okulu bırakıp iş aramaya başlayan Laçin, bir arkadaşının vasıtasıyla işe başlamasının üzerinden tam 10 yıl geçtiğini anlatıyor. Hayata erken atılan Laçin, şu an evli ve çocukları var. Çalışma saatleri yüzünden eşini ve çocuklarını görememekten şikayet eden Laçin, “Aldığım ücret yetmiyor. Ücretler burada düşük. O yüzden çalışmak için İstanbul’a gideceğim. Adana’nın haftalığı 200 TL’yse orada 400 TL alabiliyorsun. Bu mesleğe yıllarımı verdim. Karşılığını almak istiyorum” dedi. Burada en son 20 yıl önce bir eylemin olduğuna dikkat çeken Laçin, “Bir şeyler kazanmışlar ama dernek olmadığı için kazandıkları şeyler kalıcı olmamış. Şimdi dernek istiyoruz” şeklinde konuştu.

KİMYASAL MADDELERLE İÇ İÇEYİZ

İbrahim Sayhan 16 yaşında. Üç yıldır bu işi yapıyor. Sabah 08.00’den gece geç saatlere kadar çalıştığını belirten Sayhan, “Kimyasal ilaçlar kullanıyoruz çalışırken. Eve gittiğimde annem ‘Gözlerin neden kırmızı, sen ne kullanıyorsun’ diye soruyor bana” diyor.  7 kardeş olduklarını, ev kirasına destek olmak için çalıştığını anlatan Sayhan, “Bayramda patronlardan emeğimizin karşılığı olarak ayakkabı istiyoruz, patronların cevabı ‘Çalışmıyor musun, annen baban yok mu?’ diye karşılık veriyor” dedi.

HAKKIMIZI ALANA KADAR GREV

18 yaşındaki Samet Aydın da 4 yıllık saya işçisi. Aydın eve destek olmak ve harçlığını çıkarmak için çalışıyor. Çalışma saatlerinin düzeltilmesini ve sigorta isteyen Aydın, “İşçilerin yarısı genç. Bali ve silisyon gibi yanıcı maddelerle çalışıyoruz. Aile neredeydin nereye gidiyorsun diye şüphe içinde kalıyor” dedi. “Sosyal hakkımız sıfır” diyen Aydın, haklarını alana kadar grevi bırakmayacaklarını belirtti.

ANTEP’TE PARÇA BAŞI 3.5 LİRA

Çukurova Üniversitesi MYO’da Tasarım ve Dekorasyon Bölümü mezunu olan Müslüm Çiçek, bir mimarlık bürosunda çalışırken sendikal çalışmaları nedeniyle işten atılmış. Hazırlandığı KPSS’den de bir sonuç alamayan Çiçek, 2 yıldır ağabeyinin yanında bu işi yapıyor. “2 yıldır aynı sorunları burada da gördüm. Bütün yükü çeken sensin, kaymağını yiyen patronlar” diyen Çiçek, sigortalı olan bazı işçilerin sigorta primlerini kendi ceplerinden ödediğini dile getirdi. Çiçek, “Direnmeyi okul yıllarında öğrendim. Şimdi de buradayım.  Sektör en son 20 yıl önce ayağa kalkmış. Bir de şimdi. Zaten söylentiler vardı ama harekete geçmemiz için duvara bir afişin asılması yetti. Patronların çoğu ikna oldu. Antep’te sayacıların dernekleri var. Burada yok. Burada en fazla 2 lira. Antep’te parça başı 3.5 liraya dikiyorlar. Orada dernekleri var ve daha derli toplular. Bizimde öyle olmamız gerekiyor” dedi. (Adana/EVRENSEL)